ਭੱਬੂ ਕੁੱਤਾ


ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਟੇਸ਼ਨ ਜਾਣ ਲਈ ਤੁਰਕੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਸ ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ! ਕੰਮ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੁਰ ਪਿਆ ! ਗੋਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੀ ਹੱਥ ਖੜਾ ਕਰਦੇ,ਹਾਰਨ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ !…ਕੇਹੋ ਜਹੇ ਕੋਰੇ ਲੋਕ ਨੇ… ਕਦੇ ਵੀ ਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਆਜਾ ਮਿੱਤਰਾ ਸੜਕ ਤੱਕ ਲੈ ਚਲੀਏ ..!! ਜਿਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਇਹ ਫਾਰਮ ਸਿਟੀ ਤੋਂ ਜਰਾ ਹਟਕੇ ਹੈ ..ਇਸੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਰੁੱਖ ਤੇ ਘਾਹ ਫੂਸ ਚੁਫੇਰੇ ਫ਼ੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ….ਅਜੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੋਚਦਾ ਜਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕੀ ਇਕ ਸੁੱਕੀ ਜੀ ਵੇਲ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਰੰਗੀਨ ਚਿੜੀਆਂ ਨਜਰੀ ਪਈਆਂ…’ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਚਿੜੀਆਂ’ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੂੰਹੋ ਨਿੱਕਲ ਆਇਆ…ਬਹਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਹਨਾ ਰੰਗਾ ਵਿਚ ਰਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ….! ਉਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਬੋਟ ਨੂੰ ਕੁਝ ਖੁਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ !ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਖੜਾ ਚਿੜੀਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕੀ ਆਖਰੀ ਕਾਰ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਆਈ ਤੇ ਚਿੜੀਆਂ ਵੀ ਨਾਲ ਉੱਡਾ ਲੈ ਗਈ …ਸੋਚਿਆ “ਕਿੰਨਾ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਇਹਨਾ ਪੰਛੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ‘ਚ ਹਮੇਸਾ ਰਲ ਮਿਲ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਝਗੜਾ ਨੀ ਕਰਦੇ ਭਾਵੇਂ ਕਈ ਜਾਨਵਰ ,ਪੰਛੀ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਢਿੱਡ ਭਰਦੇ ਨੇ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨੀ… ਤੇ ਇਕ ਅਸੀਂ ਇਨਸਾਨ ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ….

ਢਲਦਾ ਦਿਨ-
ਦੋ ਚੁੰਝਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਿੱਲੇ
ਇਕ ਭੱਬੂ ਕੁੱਤਾ

ਥੋਹਰ


ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਿਆਂ ਝੋਟੀ ਪਿਛਾਂਹ ਨੂੰ ਧੌਣ ਭਵਾਂ ਕੇ ਨਾਜਰ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਅੜਿੰਗੀ ! ਵਪਾਰੀ ਖਿੱਚ ਧੂਹ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਂਟਰ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ ! ਨਾਜਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਕਾਲਜੇ ਚੋਂ ਬੁਰਕੀ ਕੱਢ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ! ਇਹ ਝੋਟੀ ਉਸ ਬਿੱਕਰ ਕਿਆਂ ਤੋਂ ਅਧਿਆਰੇ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਪਾਲੀ ਸੀ ! ਬਿੱਕਰ ਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੀਰ ਸੀ ! ਚੰਗੀ ਨਿਭੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ !
ਗੁਰਬਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਨਾਜਰ ਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁੱਖ ਦਾ ਦਿਨ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ ! ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਜੱਗੋਂ ਖੱਟੇ ! ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੀ ..ਕਰਜਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ..ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਕੋਈ ਨਿੱਕਾ ਨਿਆਣਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ..ਹੋਰ ਸੌ ਊਂਜਾਂ ਲਾ ਕੇ ਉਨਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ..ਛੋਟੀ ਦੇ ਘਰ ਵਾਲਾ ਅਮਲੀ ਨਿੱਕਲਿਆ ..ਇੱਕ ਦਿਨ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਵਾਧ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਚੱਲ ਵਸਿਆ ! ਦੋਹੇਂ ਪੇਕੀਂ ਆ ਬੈਠੀਆਂ ! ਘਰ ਦਾ ਤੋਰਾ ਤੁਰਦਾ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਕੂਲੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਹੋਟਲ ਤੇ ਕੰਮ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ! ਪਰਸੋੰ ਜਦ ਝੋਟੀ ਸੂਈ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਟੱਬਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠਿਆ ..ਮਸਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ! ਪਰ ਨਾਜਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਈ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਥੋੜ ਚਿਰੀ ਹੀ ਹੈ ..ਹੱਥ ਤੰਗ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਝੋਟੀ ਵੇਚਣੀ ਹੀ ਪੈਣੀ ਸੀ !
ਨਾਜਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਉਜਾੜ ਜਿਹੇ ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਨੁੱਕਰੇ ਉੱਗਿਆ ਥੋਹਰ ਦਿਨ ਬ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ –

ਪੱਤਝੜ ਦਾ ਸੂਰਜ ~
ਕੰਡਿਆਲੀ ਥੋਹਰ ‘ਚ ਗੁੰਮਿਆ
ਖਾਰਾ ਹੰਝੂ

ਤਾਰਾ


ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਘਰ ਬਨਾਏ ਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਪਰ ਮਨ ਅਜੇ ਵੀ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਭੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ! ਇਸੇ ਲਈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਵੇਹਲ ਮਿਲਦੀ ਪਿੰਡ ਜਿਆਦਾ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ.. ਉਸ ਦਿਨ ਵੀ ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਲੇ ਅੱਡੇ ਤੇ ਨਾ ਉਤਰਿਆ ਸਿਧਾ ਪਿੰਡ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ! ਸੋਚਿਆ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ ਆ ਸਾਰੇ ਚੋੰਕੜੀ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣੇ ਨੇ….ਸ਼ਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵੇਹਲੜ ਜਨਤਾ ਉਥੇ ਆ ਗੱਪਾ ਮਾਰਦੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਦੇਰ ਰਾਤ ਤੱਕ ਬੈਠੇ ਰਹਿੰਦੇ..ਪਰ ਆ ਕੀ ! ਅੱਜ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਜਰ ਨੀ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿਥੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ? …ਮੈਂ ਪਤਾ ਕਰਿਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕੀ ਗੋਲੂ ਵੀਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਹਿੰਦੇ ਰੋਹਟੀ ਪੁੱਲਾਂ ਤੇ ਐਕਸਿਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ ! ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਵੀਰ ਵੀ ਸੀ ..ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਅੰਦਰ ਕੰਬ ਗਿਆ !!..”ਉਹ ਰੱਬਾ ਆ ਕੀ ਕੀਤਾ ?..ਤੂੰ ਯਾਰ ਉਹਨੂੰ ਹੀ ਚੱਕਣਾ ਸੀ ” ਮੈਂ ਕਾਹਲੀ ਕਾਹਲੀ ਸਰਪੰਚਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਪਤਾ ਲੱਗੀ… ਰੱਬ ਨੂੰ ਮੂੰਹੋਂ ਗਾਲਾਂ ਹੀ ਨਿੱਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਸਾਰੇ ਟੱਬਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਸੀ..ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਾਲ ਦੁਹਾਈ . ! ਕਹਿੰਦੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵੀਰ ਹਸਪਤਾਲ ਚ ਆ ਤਾਂ ..ਸੁਕਰ ਮਨਾਇਆ ਕੀ ਉਹ ਤਾਂ ਠੀਕ ਆ.. ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਰੁਕਿਆ ਤੇ ਘਰ ਨੂ ਚੱਲਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ਖਬਰ ਆਈ ਗੋਵਿੰਦ ਵੀ ਛੱਡ ਤੁਰ ਗਿਆ…..
::
ਪੱਤਝੜੀ ਰਾਤ-
ਮੜ੍ਹੀ ਦੇ ਉਸ ਪਾਰ ਟੁੱਟਿਆ
ਤਾਰੇ ਮਗਰ ਤਾਰਾ

ਤਾਰਾ


ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਘਰ ਬਨਾਏ ਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਪਰ ਮਨ ਅਜੇ ਵੀ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਭੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ! ਇਸੇ ਲਈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਵੇਹਲ ਮਿਲਦੀ ਪਿੰਡ ਜਿਆਦਾ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ.. ਉਸ ਦਿਨ ਵੀ ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਲੇ ਅੱਡੇ ਤੇ ਨਾ ਉਤਰਿਆ ਸਿਧਾ ਪਿੰਡ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ! ਸੋਚਿਆ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ ਆ ਸਾਰੇ ਚੋੰਕੜੀ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣੇ ਨੇ….ਸ਼ਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵੇਹਲੜ ਜਨਤਾ ਉਥੇ ਆ ਗੱਪਾ ਮਾਰਦੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਦੇਰ ਰਾਤ ਤੱਕ ਬੈਠੇ ਰਹਿੰਦੇ..ਪਰ ਆ ਕੀ ! ਅੱਜ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਜਰ ਨੀ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿਥੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ? …ਮੈਂ ਪਤਾ ਕਰਿਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕੀ ਗੋਲੂ ਵੀਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਹਿੰਦੇ ਰੋਹਟੀ ਪੁੱਲਾਂ ਤੇ ਐਕਸਿਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ ! ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਵੀਰ ਵੀ ਸੀ ..ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਅੰਦਰ ਕੰਬ ਗਿਆ !!..”ਉਹ ਰੱਬਾ ਆ ਕੀ ਕੀਤਾ ?..ਤੂੰ ਯਾਰ ਉਹਨੂੰ ਹੀ ਚੱਕਣਾ ਸੀ ” ਮੈਂ ਕਾਹਲੀ ਕਾਹਲੀ ਸਰਪੰਚਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਪਤਾ ਲੱਗੀ… ਰੱਬ ਨੂੰ ਮੂੰਹੋਂ ਗਾਲਾਂ ਹੀ ਨਿੱਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਸਾਰੇ ਟੱਬਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਸੀ..ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਾਲ ਦੁਹਾਈ . ! ਕਹਿੰਦੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵੀਰ ਹਸਪਤਾਲ ਚ ਆ ਤਾਂ ..ਸੁਕਰ ਮਨਾਇਆ ਕੀ ਉਹ ਤਾਂ ਠੀਕ ਆ.. ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਰੁਕਿਆ ਤੇ ਘਰ ਨੂ ਚੱਲਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ਖਬਰ ਆਈ ਗੋਵਿੰਦ ਵੀ ਛੱਡ ਤੁਰ ਗਿਆ…..
::
ਪੱਤਝੜੀ ਰਾਤ-
ਮੜ੍ਹੀ ਦੇ ਉਸ ਪਾਰ ਟੁੱਟਿਆ
ਤਾਰੇ ਮਗਰ ਤਾਰਾ

ਕਬਰ


ਨਹਿਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੌੜੀ ਸੜਕ . ਐਨ ਗਭੇ ਪਿਆ ਸੀ ਉਹ ਜਵਾਨ ਕਤੂਰਾ . ਛਿਪਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਧਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੋ ਨਿਰਾਸ ਪਰ ਅਜੇ ਜਿੰਦਾ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ . ਉਹਦਾ ਮਗਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਫੇਟ ਨਾਲ ਏਨਾ ਫਟ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਤ ਹਰ ਕੋਈ ਦੇਖਣ ਸਾਰ ਹੋਣੀ ਦਾ ਫਰਮਾਨ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਸੀ . ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਢਿਡ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਨਾ ਚੂੰ ਨਾ ਚਰਾਂ . ਅਸੀਂ ਰੁੱਕ ਗਏ ਦੋ ਮਿੰਟ.. ਮੋਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ … ਉਸ ਬੁਢੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਸ਼ੀਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇਜ਼ ਆ ਰਹੇ ਆਖਰੀ ਪਲ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ …

ਕਿੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ
ਬੇਨਿਸ਼ਾਨ ਸੜਕ ਸਵੇਰ ਤੱਕ
ਕਬਰ ਬੇਜ਼ਬਾਨ

ਗੁਲਾਬ


ਮੈ ਟਾਇਗਰ ਤੇ ਸ਼ਿੰਦੀ ਬੜੇ ਗੂਹੜੇ ਯਾਰ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਸੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ..ਮੈ ਦਸ ਕੁ ਵਰਿਆਂ ਦਾ ਹੋਣਾ .. ਇਕ ਕਤੂਰਾ ਲਿਆਂਦਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ..ਓਹ ਮਰ ਗਿਆ ਮੈ ਤੇ ਰੋਣੋ ਨਾ ਹਟਿਆ..ਓਹਨੂ ਦਬਿਆ ਉਤੇ ਕਪੜਾ ਪਾਇਆ ਦਿਲੋਂ ਦੁਖ ਨਾ ਜਾਵੇ ਓਹਦਾ ..ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ ਇਕ ਹੋਰ ਕਤੂਰਾ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆਂਦਾ ਮੈ ..ਓਹਦਾ ਨਾਮ ਰਖਿਆ ਟਾਇਗਰ ..ਓਹਦੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਧਾਰੀਆਂ ਖੜੇ ਕੰਨ ..ਬੱਸ ਖੂਹ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਗੋਦੀ ਚੱਕ ਲਿਜਾਣਾ ਤੇ ਲੈ ਆਉਣਾ ..ਓਹਨੇ ਸੌਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ..ਜਦ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕੇ ਕੁੱਤਾ ਨਾਲ ਸੁਆਉਂਦਾ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮਤ ਆ ਗਈ ..ਓਹ ਜੁਆਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬਹੁਤਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ ..ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਘੂਰ ਨੂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ..ਜਦ ਤਕ ਮਾਤਾ ਸੌਂਦੀ ਨਾ ਓਹਨੇ ਬਾਹਰ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੇਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ …ਟਾਇਗਰ ਕੌੜਾ ਬਹੁਤ ਸੀ ਸਭ ਡਰਦੇ ਸੀ ਓਸ ਕੋਲੋਂ ..ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਾਂ ਬਿਸ਼ਨੋ ਤਾਈ ਨੂੰ ਘਰ ਛਡ ਵਾਂਹਡੇ ਚਲੀ ਗਈ .ਓਹਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕੋਈ ਕਮ ਕਰ ਦਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ..ਤਾਈ ਨੇ ਜਦ ਭਾਂਡਾ ਚੁਕਿਆ ਟਾਇਗਰ ਨੇ ਪੋਲੀ ਜਿਹੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਰਖਾ ਲਿਆ .ਓਹਦੇ ਮੰਜੇ ਲਾਗੇ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ ਜਦ ਤਕ ਮਾਤਾ ਨਾ ਮੁੜ ਆਈ .. ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਕਾਂ ਨਾ ਫੜਕਣ ਦੇਣਾ ਜਿਮੇਵਾਰੀ ਟਾਇਗਰ ਦੀ ..ਗਾਂ ਮਝ ਸੂਣੀ ਟਾਇਗਰ ਦਾ ਕਮ ਰਖਵਾਲੀ .ਗੋਰਾ ਵੱਛਾ ਟਾਇਗਰ ਤੇ ਮੈ ਪਾਲਿਆ ਸੀ ਨਾਮ ਰਖਿਆ ਸੀ ਸ਼ਿੰਦੀ ..ਸ਼ਿੰਦੀ ਨੂੰ ਸਭ ਨੇ ਕਹਿਣਾ ਇਹ ਵੀ ਟਾਇਗਰ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ..ਗੇੜੀ ਵਗਦੇ ਨੇ ਕਦੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਕ਼ਣ ਨਹੀ ਦਿਤਾ ..ਖੇਤ ਮੈ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹੋਣਾ.ਤਿੰਨੇ ਇਕਠੇ ਖਾਂਦੇ ਸੀ .ਸ਼ਿੰਦੀ ਨੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖਾਣੀ.ਮੈ ਪੂਣੀ ਵੱਟ ਕੇ ਦੇ ਦੇਣੀ.. ਓਹਨੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਚੱਟਦੇ ਰਹਿਣਾ ..ਮੈ ਓਹਦਾ ਸਿਰ ਪਲੋਸਦੇ ਰਹਿਣਾ ਓਹਨੇ ਅਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਣੀਆ .ਸਾਡੀ ਯਾਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ .. ਸ਼ਿੰਦੀ ਸੱਪ ਲੜ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ ..ਟਾਇਗਰ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਦੋ ਕੁ ਵਾਰ ਝਿੜਕ ਦਿਤਾ ਓਹ ਘਰ ਸ਼ਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ
ਅੱਜ ਪੁਰਾਣੀ ਡਾਇਰੀ ਚੁੱਕੀ ..ਇਕ ਪੰਨੇ ਤੇ ਟਾਇਗਰ ਤੇ ਸ਼ਿੰਦੀ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਸੀ

ਢਲਦਾ ਦਿਨ
ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਝਾੜਦਿਆਂ
ਡਿਗਾ ਸੁਕਾ ਗੁਲਾਬ

 

ਕਣੀ


ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਸੁਬਾ ਤਾਂ ਸੀ ..ਪਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ , ਇਹ ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਹੀ ਪੌਦਾ ਸੀ ! ਉਂਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਓਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੱਧਰੇ ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਪੌਦਾ ਹੈ ..ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਥੋਂ ਆ ਗਿਆ ! ਬੱਦਲ ਘੁਲਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਲਕੀ ਹਲਕੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਕੂਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ …ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਤਿਲ ਦੇ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਖਿੜੇ ਚਿੱਟੇ ਗੁਲਾਬੀ ਫੁੱਲ ਕਿਸੇ ਗੋਰੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਝੁਮਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ! ਤੇ ਔਹ ਵੇਖੋ ਕਲ-ਕਲ ਕਰਕੇ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਜਹਿਰੀ ਨਾਗ ਵਾਂਗ ਵ੍ਲੇਟਾ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ –
ਵਗਦਾ ਦਰਿਆ ~
ਮੇਰੇ ਨੱਕ ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਇੱਕ ਕਣੀ
ਤੇ ਅਟਕ ਗਈ