ਸਰਦਲ ਤੋਂ ਪਾਰ

ਇੱਕ ਬਰਫਾਨੀ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿਚ, ਹਾਈਵੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਐਂਟੀਕ ਸਟੋਰ ਤੋਂ, ਬੜੇ ਚਾਅ ਨਾਲ ਚੁਣ ਕੇ ਲਿਆਈ ਸਾਂ ਮੈਂ ਟਾਹਲੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਓਹ ਸ਼ੋਕੇਸ ! ਘਰ ਲਿਆਂਦਿਆਂ ਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਬੈਠਕ ਦੀ ਇੱਕ ਨੁੱਕਰ ਵਿਚ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੈਲਫ਼ ‘ਤੇ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਬੁੱਤ ਜਾ ਬੈਠਾ । ਹੇਠਲੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ੈਲਫਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨਾਲ ਝੱਟ-ਪੱਟ ਹੀ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਮੰਝਲੀ ਸ਼ੈਲਫ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਲਾਗੇ ਮੋਤੀਏ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲ ਗਈ । ਅਖੀਰਲੀ ਸ਼ੈਲਫ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗਲੋਬ ਦੇ ਨਾਲ ਪਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਘੜੀ ਟਿਕ-ਟਿਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਅਖੀਰਲੇ ਦਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਅਜੇ ਮੈਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ “ਭਲੀਏ ਲੋਕੇ ! ਕਿਸੇ ਦਰਾਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ-ਅੱਧਾ ਕੋਨਾ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੀਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਝ ਬੇਸ਼ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਂਭਣੀਆਂ ਹਨ।” ਹਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਦਰਾਜ਼ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇੱਕ ਧੁਪੀਲੇ ਜਿਹੇ ਦਿਨ, ਅਲਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਝਾੜਦਿਆਂ ਓਹ ਬੰਦ ਦਰਾਜ਼ ਫਟੱਕ ਦੇਣੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਖੁਲ੍ਹ ਗਿਆ । ਦਾਰੂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਅੱਧ -ਭਰੀਆਂ, ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਬੋਤਲਾਂ ਧੜਾਧੜ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਆ ਡਿੱਗੀਆਂ । ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਬੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬੁੱਤ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਮੋਤੀਏ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਿਚ ਜਾ ਉਲਝੀ …

ਗੰਧਲੀ ਹਵਾ . .
ਸਰਦਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਖਿੰਡਰੀ
ਮੋਤੀਏ ਦੀ ਮਹਿਕ

Advertisements

About Harvinder Dhaliwal

I am a Writer

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s