ਬੋਟ


ਭੁੱਜ ਰਹੀ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਰੇਤ…ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ‘ਕੱਲਾ ਘਰ ਤੇ ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਝੁਲਸਿਆ ਪਿੱਪਲ ਦਾ ਨਵਜਾਤ ਰੁੱਖ. ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਬਰਾਂਡੇ ਵੱਲ ਕੋਈ ਬੋਟ ਭੁੰਜੇ ਗਰਮ ਫਰਸ ਤੇ ਚਚਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਕਲਾਰਾ ਭੱਜ ਕੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕੌਲੀ ਲਿਆਈ. ‘ਪਾਪਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਤੜਪ ਤੜਪ ਮਰ ਜਾਏਗਾ… ਏਨੀ ਗਰਮ ਹਵਾ!’ ਕੌਲੀ ਕੋਲ ਪਈ ਰਹੀ. ਆਪੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਜੋਗਾ ਤੇ ਅਜੇ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਉਂਗਲਾਂ ਭਿਉਂ ਕੁਝ ਤੁਪਕੇ ਕਲਾਰਾ ਨੇ ਸੁੱਕੀ ਚੁੰਜ ਵਿੱਚ ਪਾਏ…ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਉਹਦੀ ਸਾਰ ਲੈਣ ਲੱਗੇ. ਸੂਰਜ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪੱਛੋਂ ਦੀ ਤੱਤੀ ਹਵਾ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਵੱਗਣ ਲੱਗੀ. ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਪਾਣੀ ਪਿਆਉਣ ਲਈ ਗਿਆ. ਇੱਕ ਗਟਾਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਪਿੱਛੇ ਹੱਟਣ ਲੱਗੀ..ਉਹਦੀ ਚੁੰਜ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੀ ..ਹਰਾ ਹਰਾ ਜਿਹਾ. ਮੈਂ ਤਪਦਾ ਫਰਸ ਦੇਖ ਬੋਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਘਾਹ ਫੂਸ ਦਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਜਿਹਾ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ…..ਬਿਜਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਬੰਬੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਲਦੀ ਪਰ ਵੱਡੇ ਚੁਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਦਾ ਭਰਿਆ ਪਾਣੀ ਅਜੇ ਵੀ ਠੰਡਾ ਸੀ. ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤਾਂ ਉਹੀ ਗਟਾਰ ਚੁਬੱਚੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪੱਕੇ ਖਾਲ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁੰਜ ਭਰ ਗਿੱਲੀ ਜਿਲ਼ਬ ਲੈ ਉੱਡੀ…

ਤਪਦੀ ਦੁਪਹਿਰ..
ਉਂਗਲ ਭਿਉਂ ਬੋਟ ਦੀ ਚੁੰਜ ਵਿੱਚ ਚੋਈ
ਪਾਣੀ ਦੀ ਠੰਡੀ ਬੂੰਦ

ਮੁਸਕਾਨ


ਉਂਝ ਦਾਣਾ ਮੰਡੀ ਦੀ ਲੋਕੇਸ਼ਨ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ l ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਲ ਲੱਗਵੀਂ ..ਤਿੰਨ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਦੀ ਚਰਨ ਛੋਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਧਰਤੀ ..ਸੰਗਤਾਂ ਦਾ ਆਉਣ ਜਾਣ…ਪਰ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਪੱਖਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ, ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਰਲੀਆਂ ਮਜਦੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜਾਂ ..ਹੋਅ ਪਰ੍ਹੇ ਇੱਕ ਸਾਈਡ ਤੇ ਗੁਲਮੋਹਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲ ….ਅੱਜ ਫੇਰ ਮੈਂ ਗੁਲਮੋਹਰ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਰਤਾ ਸੁਸਤਾਨ ਆਇਆਂ ਤੇ ਝਪਕੀ ਲਗ ਗਈ ..ਅਚਾਨਕ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਦੇ ਖੜਾਕ ਨਾਲ ਅੱਖ ਖੁਲ੍ਹ ਗਈ .. ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਜੋੜਾ ਪੁਰਾਣੇ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਤੋ ਉਤਰਿਆ.. ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਗੁਲਮੋਹਰ ਦੀ ਛਾਵੇਂ ਖੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮੰਡੀ ਵੱਲ ਨੂੰ ਹੋ ਤੁਰਿਆ ….

 

ਮੰਡੀ ਦੀ ਧੂੜ . . .
ਅੱਧੇ ਘੁੰਡ ਵਿਚ ਸਿਮਟੀ
ਗੁਲਾਬੀ ਮੁਸਕਾਨ

ਸੂਈਆਂ


ਮੈਂ ਕੁਝ ਬੋਲ ਪਾਉਂਦਾ ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਬੋਲ ਪਏ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਾ ਤਾਂ ਗਿਆ ਪਰ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਖੁਸੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਜਿਸਨੂੰ ਬਿਆਨ ਨਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਮਹਿਸੂਸ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ! ਓਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੈਂ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀਆਂ ਓਹਨਾ ਅਖਾਂ ਚ ਦੇਖ ਰਿਹਾਂ ਸਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਓਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸੀ …ਓਹਨੇ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਹਥ ਲਾਏ ਤੇ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕਦਮ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਬਿਸ੍ਤਰ ਤੋਂ ਉਠ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ,ਮੈਂ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਮੋਹ੍ਡੇ ਪਿਛੇ ਹਥ ਰਖ ਓਹਨਾ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਥੇ ਤਿਉੜੀਆਂ ਪਾਉਂਦੀ ਨਰਸ ਬੋਲੀ ‘ ਮਰੀਜ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਇਕ ਜਨਾ ਹੀ ਬੈਠੇ, ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਆ ਰਹੇ ਨੇ’ ਮੈਂ ਭੂਆ ਜੀ ਕੋਲ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਬਾਹਰ ਬੇੰਚ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ! ਮੈਨੂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਲਮ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਡਰ ਵੀ ਕੇ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਣਾ ਕੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਾਇਆ ਤਾਂ ਮਿਲਾਇਆ ਵੀ ਕਿਥੇ ,ਡਾਕਟਰ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ! ਮੇਰੀਆਂ ਚੋਰ ਅਖਾਂ ਨੂੰ ਪੜਕੇ ਭੂਆ ਜੀ ਬੋਲੇ ‘ਫੇਰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਹਸਪਤਾਲ ਚ ਮਿਲਵਾਇਆ ,ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਖੁਸੀ ਹੈ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਮਿਲ ਤਾਂ ਲਈ ‘ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਘੁੱਟ ਕੇ ਗਲਵਕੜੀ

ਚ ਲੈ ਫੇਰ ਉਸਦਾ ਮਥਾ ਚੁੰਮ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਵਿਆਹ ਵੀ ਕਰਵਾ ਲਵੋ ! ਮੈਨੂੰ ਨਹੀ ਪਤਾ ਕੇ ਉਸ ਦਿਨ ਓਹ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਕਿਓਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀ ਸੀ ਪਤਾ ਕੇ ਓਹ ਭੂਆ ਜੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖਿਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸਾਂ ! ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨਾਲ ਭੂਆ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਮਾਯੂਸ ਹੋ ਗਏ ..ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਿਆ ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵਿਚਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਦੇਖੀ ਜਿਵੇਂ ਓਹ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿਚ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਏ ਸਨ ਆਖਿਰੀ ਵਾਰ , ਉਸ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸਭ ਕੁਛ ਠਹਿਰ ਗਿਆ ਸੀ , ਅਸੀਂ ਦੋਹੇਂ ਤੇ ਭੂਆ ਜੀ ਫੇਰ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਾਂ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ…..

ਘੜੀ ਦੀ ਟਿਕ ਟਿਕ –
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਲ ਹੀ ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ
ਤਿੰਨੋ ਸੂਈਆਂ